Ellen ten Damme even niet in de Trapeze

zondag 21 oktober 2012

Dagblad van het Noorden - 6 oktober 2012

Door Jacques J. d’Ancona

Straks hangt ze weer in de trapeze, komt ze terug met circusacts. Let op, het volgend seizoen al.
Maar nu grijpt Ellen ten Damme terug op een enkele handstand… Een tijd geleden heeft ze een formule uitgedacht voor een samenwerkingsverband met vijf dansers (m/v) van het Scapino Ballet Rotterdam.
In de verbeelding van de muzikale aspecten vervullen ze een essentiële functie en sinds een week staat die lijn er via Spitz! in de nieuwe versie.


Dat is wennen, ook voor haar, maar uiteraard is de muziek uit Brabant er, zeker niet uitsluitend als support. Als Ten Damme met haar muzikanten op het toneel verschijnt, is de band de basis en is er altijd iets aan de hand.
Het kan niet missen, voor haar regent het zon, ze is niet het type voor een luchtig in elkaar gedraaid showtje. Ellen ten Damme zingt dat ze álles al kent, álles al weet. Maar houd haar in de gaten. Ze heeft zich ontwikkeld tot een kritische vakvrouw in de keuze van inhoudelijk vaak verrassend tekstmateriaal. Af en toe gooit zij er een kabbelend liefdesliedje tussendoor uit de voorraad aanverwante ellende. Dan kan het gebeuren dat zij tot de ontdekking komt dat ze nachtmerries verzacht.
Van wie dan ook, misschien wel van de ekster Arie die in de finale handtam en belangeloos medewerking verleent.
Hoe gek kun je het maken? Ze flikt het en maakt een programma zonder opzienbarend spektakel.
In verfijnde schemertinten loopt het met een uitwaaierend kleurengamma soepel naar het slot,want ze zorgt er wel voor dat ze in haar conferences kort is en to the point. Er is meer te doen.
Ze neemt plaats aan of bovenop de vleugel, grijpt viool of gitaren, sluit in de dans aan bij het ensemble en wil best even in Marilyn Monroe gaan zitten. Meer dan een incident is het niet, want ’t draait toch om de teksten, om figuren, personages met klasse. Anders gezegd: als ze het treft ’zetten ze de klokken voor haar stil’. Daar kleeft niets zweverigs aan.
Ellen ten Damme straalt het uit, ze moet verder. Dat beleven we mee, in romantiek en stevige accenten.
Een mooi programma.